ข้อมูลบันทึกเสียงติดต่อสื่อสารทางวิทยุการบิน (LiveATC.net) เผยให้เห็นนาทีวิกฤต โดยก่อนเกิดเหตุไม่กี่นาที นักบินได้วิทยุแจ้งหอบังคับการบินไมอามีว่า มีน้ำแข็งเกาะบนตัวเครื่อง อุณหภูมิภายนอกติดลบ 47 องศาเซลเซียส และเผชิญสภาพอากาศแปรปรวนระดับปานกลางจนเครื่องบินโคลงเคลงแกว่งตัวสูงถึง 700 ฟุต ต่อมานักบินแจ้งว่าเริ่มมีฝนตกและขอไต่ระดับความสูง แต่เพียงชั่วครู่หลังจากนั้น นักบินได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉินระบุว่า
"เรากำลังดิ่งลง 8,000... เมย์เดย์ เมย์เดย์ เรากำลังดิ่งลง 10,000 ฟุตต่อนาที เราอยู่ในสภาวะความเร็วเกินพิกัด กำลังดิ่งลง 20,000 ฟุตต่อนาที... เรากำลังจะตกกระแทกพื้น"
ข้อมูลจากเว็บไซต์ ADS-B Exchange ชี้ว่า เครื่องบินลดระดับความสูงอย่างกะทันหันถึง 27,000 ฟุต ภายในเวลาเพียง 1 นาที ก่อนที่สัญญาณตรวจจับจะขาดหายไป ซึ่ง แมรี เชียโว อดีตจเรทั่วไปกระทรวงคมนาคมสหรัฐฯ วิเคราะห์ว่า เป็นอัตราการร่วงหล่นที่รุนแรงเกินขีดจำกัดความเร็วของโครงสร้างตัวเครื่อง แสดงให้เห็นชัดเจนว่านักบินสูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง ซึ่งอาจทำให้ชิ้นส่วนหลุดออกจากตัวเครื่องตั้งแต่กลางอากา